Önce bir kalem seçmeliyim. Parmaklarımın hareketiyle kayıp gitmeli kalem dediğin. Masamın üstü kalem dolu. En iyisi mi ben şunu alayım fazla ince duruyor. Evet, bu güzelmiş… Siyah inceliğine çok yakışmış. Elime yaslandı birden fazla hassas yüzeyi. Ne kadar da dik duruyor. Sanırım onu kıskanıyorum. Aslında öyle kıskanç biri değilim fakat dik durabilmek… Neyse kalem beyefendi konu bu değil. Söylediler ki birilerine göre fazla karanlıkmış düşlerim. Okuyanı korkutuyormuş cümlelerim. Oysa ben gülümsüyorum. Her ne kadar uçlarına gidip gelsem de hayatın gülümsüyorum işte. Hatta bazen bu iç savaş bile güldürüyor beni.

Umutlu şeyler yazmak diyorlar. Yahu istemez miyim bir filiz olabilmek, sevgiyle sulanıp serpilmek. Tıpkı şu elime yaslanan kalem gibi dimdik durabilmek… Fakat ne çare dal kırılır. Off bak yine korkutacağım seni Cicero. Affet. Fakat elimde değil aynada yemyeşil bir fidan yok. Kurumuş, dalları bir çok defa kırılmış, devrilmeme mücadelesine tutuşmuş, rüzgar düşmanı bir ağaç var. Şimdileri yapraklar ne yakışırdı havanın soğuğuna inat. Neyse ki derdim su değil. İstemiyorum su, yağmur zaten bir gün yağar. İstediğim sevidir. Ah Cicero kocaman kuru bir ağacım ama kimseler beni görmez. Bu rüzgar da çok çetin. Vefasız vurdukça vuruyor yüzüme kollarım kırıldı. Cicero be gelecek mi dersin? Bulacak mı beni. Diyecek mi ki ne güzel bir ağaç ama çok yarası var tamir edeyim? Demeyecek mi Cicero? Söylesin. Ne yapsak. Tanrıyla da aram iyi değil ki. Küstü o bana biliyorum. Şimdi dua etsem gelsin diye göndermez. Ne zaman gönderdi ki benimki de hayal. Belki seni kırmaz Cicero hadi bir dene. Sonra da bana haber ver olur mu ne konuştuğunuzu.

Neyse Cicero. Görüyorsun ki ben de istiyorum cümlelerde mavilikleri heceletmek. Hem zaten kim istemez ki ideasındaki bir dünyayı ve yansıtmaları. Fakat zaman o zaman değil. Şimdileri pusuya yatıp ömrümü sınıyorum. Sinsice ilerliyorum.(Hızlı gittim de ne oldu.) Sen buna “Azim” diyorsun Cicero, bense “Umut” diyorum.

Zeynep Aydın