
Beyaz bir güvercin kadar temiz olabilsem. Her gün bana da birileri sevgisini gösterebilse. Benden sıkılmasalar… Bir gün sahibimin elinden boÅŸluÄŸa deÄŸil de, sonsuzluÄŸa uçabilsem; yada kollarına. Bende diÄŸerleri gibi sonsuz olsam. Ya hiç yaÅŸamasam, ya hiç ölmesem.
Bende bir gün kalemin kağıtla dans ettiÄŸi gibi seninle dans edebilsem; seninle uyuyup, güne seninle uyanabilsem. Her kavgamızın sonunda anlamsızca bir sürü kahkaha atsak. Delirsek… Kavga ettiÄŸimiz tüm zamanları hayatımızdan çıkarsak.
Artık bunlar için çok geç… Bana hep, “sen çok mükemmel” birisin derdin. Benim iyiliÄŸimi düşünüp mükemmelliÄŸi yakalayan; fakat bunu hiçbir zaman kabullenmeyen biriydin. Mükemmel olanda sendin. Sen sonsuzluÄŸa doÄŸru gidiyorken, ben burada cansız bedeninle seviÅŸiyorum. Yine yanındayım…
Özgürlüğüne merhaba, sensizliğe hoşçakal diyorum.
Sevil Keskin
