Demirci Kirkor

Uyandigimda saat ögleden sonralarini gösteriyordu, kafam kazan gibiydi, sanki beynimde iki demirci ustasi, kirli, pasli, terli vücutlariyla araliksiz senkronize halde cekiclerini salliyorlardi.

Rahat birakin artik beni, demek geldi haykirarak icimden. Hareket edecek bir sey düsünecek halde degildim, mücadele etmek zorundaydim, sonu gelmez acilarimdan kurtulmak, santiyeye dönen beynimin icini normal bir insanoglununkine kavusturmak icindi tüm cabam.
Önce yavaslatmali, becerebilirsem durdurmaliydim. Sersemletmek icin kuvvetli bir agrikesici aldim, gözlerimden ates püskürüyor, burnumdan soluyordum.
Kimyasal atomlar beynimdeki cekic seslerini takip ederek, saklandiklari yeri tespit edip acilmasi imkansiz celikten imal ettikleri kasaya sizmayi basaracak ve bir an olsun düsünmeye kendime gelmeye firsat bulacaktim.

Anne karnindaki ceninler gibiydiler, benden besleniyor daha da gücleniyorlardi, günlerdir birsey yememistim, nefeslerini kesmek bir an olsun tempolarini düsürmek icindi.
Inanilmaz bir yöntemle tüm hayat kaynaklarimi tüketip performanslarindan bir sey kaybetmiyorlardi.
Sallamakta olduklari darbeler, tamamen icten ice bitme noktasina getirmisti artik beni.
Ne bir plan ne daha fazla beklemek nede artik ufak bir sinek viziltisi bile duymak istemiyordum.
Icimdeki seytan al eline bir matkap, del kafani hic düsünmeden, cek siringayla demircileri ve kurtul onlardan diyordu…

Caresiz, saglam olmayan planlarla vakit kaybederken, ilacin etkisi gecmis olacakki, intikam alircasina tüm güclerini kullaniyorlardi, benimde sonumun gelmekte oldugunu hatirlatiyorlardi.
Inanilir ve cekilr gibi degildi artik bu sismik hareketler, böyle yasamak, acilarin siddetini ölcmeklemi gececekti.
Kim oluyorlar nereden bu hakki kendilerinde buluyorlardi? Neden bana karsi böyle katlanilmayacak kin ve nefret icindeydiler?

Isin icinden cikamaz bir sey düsünemez haldeydim.Tüm hayattan kopmus, yasadigim yer almis basini gitmisti adeta, cöplük icinde kalmistim, örümcekler bile dostumdu artik.
Aglarini bir bir örerken, bana selam vermeyi ihmal etmeyip, icten ice bana acidiklarini zavalliymisim gibi baktiklarini hissedebiliyordum.
Dogrulmak ve halen güclü oldugumu göstermek istesemde, beynimdeki anlamsiz notalardan olusan beste, akortunu bulmaya calisan müzik aleti gibi calmaya devam ediyordu…..
Ne pahasina olursa olsun kararliydim. Daha fazla korku filmi seyretmek istemiyordum. Mutlaka cezalandiracak, okyanusun en derin en karanlik yerine gömecektim onlari.

Cocuklugumda sahip oldugum yan komsumuzun eskisi üc tekerlekli bisikletim aklima geldi, onu tamir eden ` demirci Kirkor ` amcayi hatirladim.
Kendimi toparladim ve emin adimlarla, kafamdaki bir ton yükle yola cikmistim artik, olmayan cocuklugumun gecmedigi mahalleye dogru.
Yeminim vardi, adim atmayacak, hatirlamayacaktim o günleri!
Dualar ediyor Kirkor amcanin hayatta olmasini diliyordum. Bana yardimci olacagina inaniyor, caresiz bedenimi teslim edecegim Kirkor amcanin atölyesine dogru bitmek bilmeyen yolda, kafamdaki orkestrayla devam ediyordum.

Yaklastikca kaybolan cocuklugumun kabus sahnelerine, solumaktaydim artik zehir kokulu havasini mahallenin.
Yillar gecsede degisen bir sey yoktu, karanlik dar ve lagim kokan sokaklarinda…
Bunlarla ilgilenmiyor görmemezlikten geliyordum, cok az kalmisti biliyordum, Kirkor amca sadece benim icin hayatta kalmis olacak, kimin usta oldugunu yillarin tecrübesiyle gösterecekti beynimi sahiplenmeye callisan capulculara.

Acilar iskenceden öteye gecmistiki, bir an icin kafami duvarlara vurmaya baslamistim.
Yukaridan assagiya kanlar süzülerek terkediyordu bedenimi.
Asiri kan kaybetmekteydim, gözlerim karariyor adimlarimda yalpalamaya baslamisti.
Yere yigilmadan önce tek hatirladigim var gücümle..!
`` Yetis Kirkor amcaaa `` neredesin Kirkor amcaaaa ..!


Pis bir kokuyla irkildim, burnumun diregi sizliyordu, onlarca cekic sesi duyabiliyor, vücuduma vuran sicakliktan kan ter icersindeydim. Kalabalik bir yer oldugu belliydi, ugultulu seslerle karisik, birseyler tartisildigi anlasiliyordu.
Gözlerimi acmak nerede oldugumu anlamak istiyor fakat hicde kolay olmadigini biliyordum, cok korkuyordum. Her neredeysem ne durumdaysam ortaya cikacakti ve buna hic cesaretim yoktu.
Allahim ben neredeydim, büyük bir yanlislikmi yapmistim, beynimdeki iki demirci ustasinin cekic darbelerinden kurtulmak icin!
Buna dayanamaz iken icinde bulundugum bilmedigim bir mekanda onlarcasinin sesini duyabiliyordum. Ne olursa olsun gözlerimi acip ögrenmeliydim. Birden irkildim, ellerimi ve ayaklarimi hareket ettiremiyordum, kalin demir bilekliklerdi bunlar hissedebiliyordum.
Kipirdamam imkansizdi, ayni sekilde göbegimden ve boynumdanda hapsedilmistim.

Korku tüm bedenimi sarmisti.

Aniden gözlerimi actim. Yere basmiyor fakat ayakta durur pozisyonda dikey olarak duvara monte edilmistim. Sadece gözlerimi oynatabiliyordum. Tam karsimda her sey olup bitiyordu, etraf karanlik, arada bir yükselen ocaktaki alevin yükseltisiyle biraz olsun görebiliyordum.
Cok telasli bir calisma vardi, yüksek bir yerde oturan saclari ve sakallari beline kadar uzanan ihtiyar biri! Aklasmis kar gibi beyaz saclariyla, herkesi yönlendiriyor, ne olup bittigini bilmedigim, tüm isleri organize ediyordu.
Simsek caktiginda, nasil tüm parlak olan seyler gözümüze carpar ise, bende ihtiyari öyle görüyordum. Bana bakiyordu bunu hissede biliyordum, bakislari gözlerimi aliyordu, flas etkisi yapiyordu adeta.
`` Aman tanrim `` olamaz! Sol kolu yoktu ihtiyarin, bu Kirkor amcaydi..!
Cok mutluydum, tüm acilarim sona erecek, bulundugum bu carmiktan kurtulacaktim.
Kirkor amca yanina iki kisi cagirarak kulaklarina birseyler söyledi, suratlari deri maskeyle kapali insan azmani igrenc kilikli bu emir kullari bana dogru yaklasiyorlardi.
Sol kolumun ölcülerini aldilar, araliksiz sorular soruyor birseyler ögrenmeye calisiyor, kirkor amcayi tanidigimi beni cok iyi bildigini söylemeye ugrasiyordum.
Suratima bile bakmadan tekrar yerlerine dönmüslerdi, icimi bir ates basmis ne olup bittigini kestiremiyordum.
Ocaktan bir demir levha parcasi cikarmislardi, benden aldiklari ölcü ellerinde, kesip biciyor bana bakarak kor halindeki parcayi sirayla dövüyorlardi.
Anlamamak imkansizdi artik, bunlar zir deli olmalilardi, kirkor amca pis pis gülüyor kendi demir kolunu bana dogru havaya kaldirip gösteriyordu.

Kulaklarim sagir olmak üzereydi.
Yüksek bir volümde, metal bir parca caliyordu. Herkes kafasini salliyor tempo tutarak cekiclerini salliyorlardi. Korku dolu halimi bir kenara birakip bende eglenmeye baslamistim.
Parca harikaydi. Kirkor amca uzun bir sigara sarmis elden ele dolasiyor, ortalik panayir alanina dönmüstü.
Duman alti olmustu, karanlikla birlikte ocaktan yükselen alevlerde müzige ayak uyduruyordu. Basim dönmeye anlamsizca gülmeye baslamistim, kafayi buluyordum.
Birseyler olacak ve onun öncesi ayini gibiydi tüm hazirliklar.
Ne olacagini bilmeden cirpiniyor avazim ciktigi kadar bagiriyordum, kirkor amcanin iyi biri olmasi imkansizdi artik.
Sol caprazimda inanilmaz bir aydinlik oldu, gözümün ucuyla zorlayarak bakabildim.
`Ameliyat masasiydi `
Korkunun ecele faydasi yoktu, hersey acik secik ortadaydi, bütün vücüdum titriyor kendimi kumpasin tam ortasinda görüyordum.
Iki insan azmani, kilitleri acarak carmiktan indirip masaya yatirip baglamislardi beni.
Serumlar ve kan siseleri asiliydi üzerimde, sol kolumu alkolle yikiyorlardi.Garip garip aletlere bagliyorlar nabzimi falan ölcüyorlardi.
Kirkor amca basimda beliriverdi ve `evlat nasilsin? yillardir bugünü bekliyorum en sonunda buldum seni ` dedi.
Suratina tükürmek icimdeki acilari yüzüne vurmak istiyordum, belkide gercekten bir yanlislik vardi ve konusunca düzelecek, hersey anlasilacakti, kendimi toparladim ve,
`cok iyiyim beni hatirladinmi, cocukken bize …….., demeye kalmadan, ellerinle agzimi kapatarak ``sissttt yorma kendini agir bir operasyon gecireceksin kol nakli yapacagiz, yillardir benim cektigim acilari kaybolmusluklari bir bir sanada yasatacagim `` dedi.
Tam anlamiyla bir deprem yasiyordum, basimdan assagiya kaynar sular dökülmüstü.neden böyle konustugunu tahmin bile edemiyordum.

Sag yanima kirkor amcada uzanmisti, basini bana dogru cevirerek, hicbirsey anlamiyorsun degilmi?
-Senin o baban olacak adam benim hayatimi karartti, kolumu kaybetmeme sebep olan assagilik zamansiz öldü.Yillardir senin pesindeyim, büyüler yaptim ve basarilida oldum.
Önce beynini ele gecirdim, sonra kendi ayaklarinla tipis tipis geldin.
Artik bende yüzebilecegim, insan icine cikacagim, bisiklete binecegim…….

Gözleri patlamak üzereydi, salyalari akiyor söylediklerini bir bir yasiyordu.
Motor sesi duydum, panikledim el motoruydu, kurtulmaya calisiyor bagiriyor küfürler yagdiriyordum. Kirkor zevkten kahkahalar atiyor, cabuk olun kesin artik diye bagiriyordu.
Agzima bir sey dayadilar, cok pis kokuyordu, üzerime bastiriyorlardi öksürüyor direnmeye calisiyordum.
Bir rahatlik hissettim, bulutlarin üzerindeydim sanki, nekadar güzeldi, hicbirsey hissetmiyordum, sadece kirkor amcanin kahkahalarini duyabiliyordum.

Olup bitenler beynimin icinde tiyatro gibi sahneleniyordu.
Bir babanin yaptigi hata veya yanlisligi, hakketmesede bir evlat cekebiliyordu.

Oğuz

Öyküler   Siirler  John Fante   Bukowski    Dostoyevski   Çehov  Anasayfa