Doğalgaz çocukları
 

Fındıkzade'den başlayıp Sirkeci'ye kadar bütün sokaklara giriyordum. İş arıyordum. Garson, komi ve vasıfsız eleman aranıyor yazan ilanlara bakıyordum etrafta. Gözlerim yerle gökyüzü arasında ki her ilanı tarıyordu. İlk ve tek tercihim otellerdi. Sıcaktı çünkü içerisi. Nefret ediyordum soguktan. Yüzyıllardır üşüyorduk. Hiçbir kış ısınamamıştık. Sağdan soldan belediyeden ya da kaymakamdam kömür de gelmediyse donuyorduk. Her kış durum aynıydı.

Altı tane dayım vardı İstanbul’da. Bazen gece yarısı sarhoş vaziyette kapıyı çalar bir torba kok kömürüyle gelirlerdi. '' Alın lan. Yakın. Isınırsınız. Haydi Eyyi geceler ''
 
Merter yakınlarında ki Tozkoparan semtindeydi evimiz. On altıncı kiralık evimizdi. Gecekondudan sonra çok iyi gelmişti. Otuz sekiz metre kareydi ev. Ufak bir oda ve salon vardı. İçeride ağabeyim Oğuzla uyuyordum. Annem ve Feridun salondaydı. Sonradan dayılardan biri daha eklendi ailemize. O da salonda yerde yatmaya başladı. Gece tuvalete kalktığımızda dayımın kafasını gözünü eziyorduk uyku sersemliğiyle.

Birinci kattaydı ev. Kanalizasyonda problem vardı. Tuvaletten boklar taşıyordu. Mutfağa doluyordu boklar. Bokun her çeşidini görebiliyordum. Bir keresinde iki adet beş milyon çıktı taşan bokların arasından. Hemen alıp yıkadım. Sobada kuruttum sonra. Çok iyi paraydı.

Sıcak bir Otelde iş bulmak için Tozkoparan’dan yürüyerek geliyordum Fındıkzade’ye kadar. Üşüyor ve yoruluyordum. Kendime mola veriyordum. Sıcak biryer keşfetmiştim. Çok güzeldi. Çapada ki İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesine atıyordum kendimi. Sıcacıktı içerisi. Üroloji Polikliniğinin karşısında ki beyaz plastikten banklara oturuyordum. Tam kalorifer peteğinin yanına. Orası doluysa, Kadın doğum polikliniğinin yanındaki banklara oturuyordum. Üstüm ıslaksa kıyafetlerimide kurutma şansım oluyordu peteklerin üzerinde. Polikliniklerden içeriye girerken görevlilerin birgün yanıma gelip, hergün burada ne aradığımı soracaklarını düşünüyor ve korkuyordum. Değişik kapılardan girmeye ve tanınmamaya çalışıyordum.

Kuruduktan ve dinlendikten sonra ayağa kalkıyordum. Gögüs kafesim önde dimdik vaziyette direk karşıya bakarak dolaşıyordum hastane içerisinde. Doktor sanıyordum kendimi. Öyleymişim gibi davranıyordum. Bir müddette olsa vasıfsız elemanlıktan çıkıyordum. En kutsal mesleklerden doktor oluyordum. Yürüyordum sürekli. Durmuyordum. İnsanlar bana baktıkça moralim düzeliyordu. Beni doktor sanıyorlardı. Genceciktim. Yakışıklıydım. Kıskanıyordu insanlar beni. En azından ben öyle zannediyordum. Enerji depoluyordum hastane koridorlarında. Alt kata üst kata ve bütün polikliniklere girip çıkıyordum. Daha sonraları plastik dosya buldum kendime. İçine de beyaz dosya kağıtları doldurdum. Çalışkan, meşgul ve işini seven bir doktordum.

Sultanahmet’teki KİLİM otelin camında '' kat görevlisi aranıyor '' ilanı gördüm.

- Turuzim otelcilik mezunumusunuz?

- Hayır
 
- İngilizce biliyormusunuz?

İçerisi sıcacıktı ve ne iş olsa yapabilirdim. Bordo bir yelek vardı benimle konuşan adamın üzerinde. Beyaz gömlek ve siyah pantolon. Siyah birde papyon. Tam bana göre dedim burası. O kıyafetler içerisinde düşündüm kendimi. Çok yakışıklı olurdum. Kendime bir turist bile ayarlayabilirdim.

- Daha önce hangi otelde çalıştınız?

Fırın gibiydi içerisi. Emekli bile olabilirdim buradan

- Kat görevlisinin görevleri nelerdir peki. Biliyormusunuz?

Ayakkabılarım çoraplarım sırılsıklamdı. Donuyordum. Gavur soğuğu vardı dışarıda ve yağmur.

- Sizi işe alamayız Tayfun bey

Tozkoparan’da ki evden Sirkeci’ye kadar olan bölgede iş aramak yormuyordu beni. Heyecanlı ve umutluydum belki biryerde iş bulurum diye. İş bulamadan Tozkoparan’a geri dönmek yorucuydu. Bazen gece yarısı dönüyordum eve. Kar yağarken zorlanıyordum genelde. Bazende otostop yapıyordum. Anneme iş bulamadığımı söylemek en zor olanıydı. Tozkoparan’da ki Koska fabrikasında çalışıyordu annem. Evde tek çalışan oydu. Kira ve bütün masraflar ona aitti. Yetmiyordu. Fabrikadan eve iş getiriyordu. Şeker kutularının üzerine etiketler yapıştırıyorduk. Sarı, kırmızı, yeşil ve mavi renkte bon bon şekerler vardı kutuların içerisinde. Birgün iş bulduğumu söyleyip güzel haberi vermek istiyordum anneme.

Hastane içerisinde '' Doktor Hasan bey. Doktor Murat bey. Doktor Cevdet bey. Acil bekleniyorsunuz. '' diye anonslar yapıldığında, hemen yerimden fırlıyordum. Ayaktaysam anonsun geldiği tarafa doğru kulak kabartıp dikkatlice dinliyordum. Sanki beni anons ediyorlarmış gibi hareketleniyordum. İnsanların beni doktor sanmalarını istiyordum. Bu şekilde kendimi değerli ve önemli hissediyordum. Geçmiş hayatımda kesinlikle doktor olduğuma inanmaya başlamıştım. Korkuyordum artık. Muayeneye başlayacak duruma gelmiştim. Biran önce sıcak bir otelde işe başlamam gerekiyordu. Ameliyathanelerin yerlerini avucum içi gibi biliyordum.

Teyzem, annemi telefonla aramış. Fatih’te, Akdeniz caddesine yakın biryerde İnegöl Köftecisine garson aranıyormuş.
Ortada kalan insanlara her yerden her çeşitten iş teklifleri yağar. Genelde iyi işler olmaz bunlar.

- Gelen müşteriye hoş geldin diyeceksin. Sonrada siparişini alacaksın. Kibar ve nazik ol tamam mı?

- Tamam usta

İnegöl köftesinin dışı kızarıyor ama içi pişmiyor kırmızı kalıyordu. Kadıköy’den Fatih’e köfte yemeğe gelen müşteriler vardı. Piyazıda meşhurdu köftecinin. Sadece piyaz yemeye gelen müşterilerde vardı. Tatlı olarak da sadece kemalpaşa satılıyordu. Her tabakta dört adet kemal paşa vardı. Bahşişlerden zınnık alamıyordum. Bütün bahşişleri mangalcı cebe indiriyordu.

Önce Topkapı’ya geliyordum. Topkapı kale içinin önünden Vezneciler minibüsüne binince köftecinin önünde iniyordum.
Patronla oğlu perdelerin arkasında köfte yuğuruyor oluyorlardı ben geldiğimde. Devlet sırrı gibi bir şeydi köfteler. Kesinlikle yuğurulan bölüme geçemiyordum. Köftenin formülünü öğrenmem istenmiyordu.

Takım elbiseli adamlar geldi bir gün. Ellerinde siyah çantalar ve dosyalar vardı. Bulaşık yıkıyordum. Yanıma geldi birisi;

- Sigortan var mı? sigorta yaptılar mı sana? dedi.

- Yok, dedim.

Nasıl bir ceza geldiğini bilmiyorum inegölcülere ama ben işden kovulmuştum.

Fındıkzade ve Sirkeci arasında ki parkurda yürüyüşüme kaldığım yerden devam etmeye başladım.
Cağaloğlu’nda eski Hürriyet Gazetesinin sokağında, Sosyal Yayınlar kitapçısının duvarında bir ilan asılıydı. '' Güzel Sanatlara meraklı vasıfsız eleman aranıyor ''
Resim çizebiliyordum. Kabiliyetliydim. Ağabeyim Oğuz’un arkadaşı Karikatürist Altan, biraz daha kendimi geliştirirsem Fındıklıda ki Mimar Sinan Üniversitesi sınavlarına girebileceğimi bile söylemişti çizimlerini görünce. Kesinlikle güzel sanatlara meraklıydım.

Adresi buldum. Sultanahmet’te ki Divan Pizzanın karşısında ki binanın en alt katını gösteriyordu adres. Demir kapı vardı. Kapının ortasında ki teli kendime doğru çektim. Kapı açıldı. Ağır kimyasal bir koku geldi içeriden. İçerisi sıcak değildi. Bu iyi bir durum değildi benim için. Kırmızı japon balıklarının umurunda değildi soğuk hava. Kocaman akvaryumun içerisinde umarsızca yüzgeç sallıyorlardı. Akvaryumun üzeri sarı metallerle doluydu. Ödül törenlerinde sanatçılara verilen içerisinde '' tebrik ederiz'' yazan plaketler vardı etrafta. Mermer altlıklı isimlikler. Firedi Merkürinin şarkısı çalıyordu radyoda.

- Merhaba dostum, dedi birisi

Saç sakal birbirine girmiş bir adam duruyordu karşımda.

- Kime bakmıştın?

- Güzel sanatlara meraklıyım, dedim

- Tam yerine geldin o zaman, dedi.

Bir doksan boyu ve Eski bir kazak vardı üzerinde. Sağ bileğinde de iri taneli gümüş bir bileklik.

- Ne zaman başlıyorum dedim.

Yorulmuştum iş aramaktan artık. Soğukta da çalışacak kıvama gelmiştim. Çapa hastanesinde de mimlenmiştim. Sağ bileğinde ki gümüş bilekliği, sol eliyle bir tur döndürüp bana baktı.

- Otuz bin lira haftalık. Yemeğine karışmam.

Öğlen paydosun da Sultanahmet Camisinin önünde ki sıralı banklara gidip oturuyordum. Ekmek arası salam kaşar ve yanında da duruma göre kola veya ayran içiyordum. Yarım saatti öğlen paydosu. Yemeğimi hemen yiyip, banklarda uzanıyordum. Sultanahmet Camisinin resimlerini çeken turist kafilelerinin arasında uyukluyordum bazen.
Kalemlerin tişörtlerin üzerine baskılar yapıyorduk. Serigrafi deniyormuş yaptığımız işe. Ve sarı metal plaketlerin üzerine '' tebrik ederiz, kutlarız '' yazılarını kazıyorduk. Sanatla pek ilgimiz yoktu. Öğlen paydoslarını ve akşam çıkışlarını dört gözle beklemeye başladım. Dışarısı daha iyiydi benim için. Turistler vardı. Her ırktan insan. Ve Kadınlar.

Atölyeden dışarı adım atar atmaz, sanki beni bekliyorlarmış gibi

- Ver isdı bulü mask? ver isdı ayasofia? diye sorular soruyordu turistler bana

İngilizce öğrenmem gerekiyor dedim. Kendimi sorumlu hissetmiştim bir anda. Bir Türk genci olarak turistlere cevap vermeliydim. Bizi cahil bilmemeliydiler.
Kalemlere yazılar basıp Meydan gazetesinin verdiği kuponları biriktirmeye başladım. İşimi sevmiyordum ama Sultanahmet’i çok sevmiştim. Tozkoparan’dan yada İstanbul’un herhangi bir semtinden çok farklıydı. Başka bir ülke gibiydi burası. Sarı saçlı renkli gözlü turist kadınlarla bakışıyordum
Otuz kuponu tamamlayıp Meydan gazetesine gittim öğlen paydosunda. '' Pratik İngilizce Konuşma Klavuzu '' adında ki kitabı aldım. Ve ezberlemeye başladım.

Turistlerin üzerlerine üzerlerine doğru yürüyordum artık. Bana soru sormalarını bekliyordum. Öğrenmiştim yön tariflerini. Genellikle de soruyorlardı. Cevaplıyordum. Çok hoşuma gidiyordu bu durum.
Otobüsle dönüyordum artık eve. Çapa Tıp Fakültesine bakıyordum otobüsün camından. Haftalığımı anneme veriyordum. Eve katkıda bulunduğum için mutluydum. Aklım sadece Sultanahmet’teydi. Başka bir dünyanın kapısı açılmıştı benim için. Başka dünyadan insanlar vardı orada. Turist bir kadınla tanışıp başka ülkeye gitmeyi düşünüyordum artık.

Divan pizzanın yanında ki binada bar işleten Mehmet’le tanıştım. Her şey çok çabuk ilerliyordu. Akşamları bar'a takılıyordum. Yardım ediyordum Mehmet'e. İki katlı ufak bir yerdi. Üst kat'a ben servis yapıyordum. Tarkan’ın şıkıdım şarkısıyla coşturuyorduk turistleri. Eve gitmemeye başladım. Tozkoparan’ı unutmuştum artık.

- Çalışmıyorum. İşi bırakıyorum dedim.

- Sen bilirsin dostum dedi sanat sever plaketçi.

Barı kapattıktan sonra Taksim’de alıyorduk soluğu turistlerle. Mehmet’in ingilizcesi çok iyiydi. Bende idare ediyordum. Mehmet bir kırk beş boyunda gözlüklüydü. üzüm çekirdeği büyüklüğünde gözleri vardı. Suratının sol tarafına tost makinası yapışmış gibi yanık izleriyle doluydu. Kadınlar genellikle bana bakıyorlardı. Esmer ve yakışıklısıydım. Rock müzik sevenleri kafe gitara, kemancıya yada karavana götürüyorduk. Disko müzikten hoşlananları her yere götürüyorduk. Mehmet her akşam birine aşık oluyordu. Ben kimseyle münasebete girememiştim. Canım sıkılıyordu.

- Üç gün sonra babam dükkanı Divan Pizzaya sattı oğlum, dedi Mehmet.

Gözleri tamamen kaybolmuştu üzüntüden.

- Boş ver be oğlum üzülme, süper ingilizcen var bulursun kendine güzel bir iş, dedim

Merter keresteciler sitesinde '' BETA '' ayakkabı fabrikasında iş buldum. Ayakkabı tabanı basıyordum makinede. Tozkoparan’a çok yakındı fabrika. Yürüyerek gidiyordum. Cumartesi pazar tatildi. İçerisi kaloriferliydi.

 

Tayfun

Öyküler   Siirler  John Fante   Bukowski    Dostoyevski   Çehov  Anasayfa