
bir duvar…
başı sonu belli değil…
kalbimden beynime, boyutu ve şekli belirsiz,
bir var bir yok duvar…
bir duvar…
nefesim ona çarpıp da alnıma dönüyor.
sonra tekrar burnumdan ciğerlerime ve tekrar dışarı
ve tekrar…
tekrar…
ilk nefes ve son nefes.
bu ikisini ne bölüyor?
duvar, “hayat” adını alıyor,
ilk nefesi verirken, son nefes alınıyor…
Ezgi Gizem Gülümser

18:12 on Şubat 24th, 2010
“ilk nefesi verirken, son nefes alınıyor…”
bu mısra çok hoşuma gitti şiir çok güzel emeğine sağlık.
17:43 on Şubat 25th, 2010
çok teşekkür ederim.
beğenmenize sevindim…