bir duvar…
başı sonu belli deÄŸil…
kalbimden beynime, boyutu ve ÅŸekli belirsiz,
bir var bir yok duvar…
bir duvar…
nefesim ona çarpıp da alnıma dönüyor.
sonra tekrar burnumdan ciğerlerime ve tekrar dışarı
ve tekrar…
tekrar…
ilk nefes ve son nefes.
bu ikisini ne bölüyor?
duvar, “hayat” adını alıyor,
ilk nefesi verirken, son nefes alınıyor…
Ezgi Gizem Gülümser
twit
friend
18:12 on Åžubat 24th, 2010
“ilk nefesi verirken, son nefes alınıyor…”
bu mısra çok hoşuma gitti şiir çok güzel emeğine sağlık.
17:43 on Åžubat 25th, 2010
çok teşekkür ederim.
beÄŸenmenize sevindim…