bir duvar…
başı sonu belli değil…

kalbimden beynime, boyutu ve şekli belirsiz,
bir var bir yok duvar…

bir duvar…
nefesim ona çarpıp da alnıma dönüyor.
sonra tekrar burnumdan ciğerlerime ve tekrar dışarı
ve tekrar…
tekrar…

ilk nefes ve son nefes.
bu ikisini ne bölüyor?
duvar, “hayat” adını alıyor,
ilk nefesi verirken, son  nefes alınıyor…

Ezgi Gizem Gülümser