Yenilmişim çırpınışına karanlık denizin
Düşmüşüm derinlere, ta en dibine
Tutunmaya çalışırken kıyısına hayatın
Kıyısına vurmuşum karanlık dünyanın
İçimde hatıralar batan gemimden
Ulaşamam onlara, dönemem artık geçmişe
Arık kim bilir nasıl geçer hayat
Tek başıma bu virane şehirde
Hep limanına sığınırım
Loş ışıklı virane şehrin
Ve artık hep uzaktan izlerim
Çırpınışını karanlık denizin
Rotasız bir gemi görürüm ansızın
Çıldırmış denizle boğuşur durmadan
Denizin buğusuyla dolmuş gözleri
İnatla güler hep, denize aldırmadan
Umutla dönerim yüzümü rüzgara
Haykırırım kalbimin ağrısını karanlığa
Sanki beni susturmaya çalışırcasına
Vurur yağmur ve rüzgar kurumuş dudaklarıma
Görülmez, yağmurlarla karışır gözyaşlarım
İsyanlarım duyulmaz, bu virane şehirde
Ve gider rotasız, güzel gemi
Kim bilir nereye, bu kaçıncı sefere
Muhammet DEMÄ°RBAÅž
twit
friend