Ey kalbim!
Uslanmaz bir çocuk musun?
Yoksa mutluluk dilenen bir dilenci mi?
Paramparça oldun defalarca her gidenin ardından,
Uslanmadın…
Her sonun ardına, yeni bir son daha ekledin
Aldanacağını da bildiğin halde.
Üzüldün, ağladın kimseler görmeden,
Bakamaz oldun aynaya kimi günler.
Zaman geldi, utandın kendinden,
İki bükümlüm oldun hayatın kucağında.
Şimdiyse özgürsün işte!
Kelebek ol; uç uzaklara, çok uzaklara,
özgürce,
Renkli kanatlarını çırp yorulmak bilmeden,
En deli rüzgârlara bile aldırmadan,
Ömrün tükeninceye,
en güzel kokan çiçeği bulana kadar,
Uç, uç, uç…

Burak Küçük
30 Aralık 2009