Omuzlarımda bütün yükü hayatın
ezilirim ağırlığında
kimseden yardım istemem
isteyemem
istesem de gelmez yardım
kimse demez “vardım”
sürçerim arada
sürçmelerimin sonu düşmektir bazen
eğilip de elimi tutan olmaz
bir tekme de onlardan yerim
elimi versem
kaptırırım kolumu
tüm karanlığıyla çöker üstüme gece
bulamam yolumu
dostluk-arkadaşlık
sevgi-fedakârlık
anlamını yitirmiş kavramlar artık
gece bile daha dosttur
karanlığıyla sarar yaralarımı
saklar gözyaşlarımı
serin gecenin koynuna
sıcak gözyaşlarımı gömerim
gözyaşlarım
bir nefretin sıcaklığı değil
acının hüznün yalnızlığın sıcaklığıdır
yalnızlık kadar yakar ruhumu
ama acı kadar gerçektir
gerçek bir hüzne bürülüdür hayat…

Fadime Vural